Piyanonun tuşlarına dokunuyor parmakların, kör bir adamın yolu bulmaya çalışması gibi. Parmaklarının sesinden önce ulaşıyor, kulaklarıma notaların sesi, açılıyor gözlerim. Bütün gözler üstünde, ve en sevdiğin siyah elbisen; koltuğumda televizyon izlerken bu gece, daha önce saçlarımın arasında gezinen parmakların, şimdi sadece birer baston, küçük bir kutunun içinden gözüken.

Yavaş yavaş kuruyor gözyaşları, bir cüzdanın içinden süzülen, hayatları boyunca bir daha ulaşamayacakları o tepenin içinden geçen küçük bir yolcu treninde unuttukları. İlk bulan ben değilim, o cüzdanı bundan eminim, kaç kişi baktı bu fotoğraflara kimbilir, bir kadın ve iki çocuk, ve hepsi ağlamaklı sanki gözlerinin içine bakıyorlar babalarının. Bir gün, başka bir istasyonda rastlarsam [...]

Babama, on altıncı yaşgününde, alınan akordeonu alıyorum elime. Bunu da beceremiyorum ama çalmayı, çalmayı beceremediğim diğer tüm enstrümanlar gibi. *** Yine de gizemli, dokunmak, daha önce onlarca insanın dokunduğu tuşlara. Zaten akordeon çalmıyorken artık kimse, havaya karışan ezgileri duymak yetiyor bana birbirleriyle pek uyumlu olmasalar bile. *** Ama anlıyorum yetmediğini, hediye ederken akordeonu, Beyoğlu’ndaki bir [...]

Hayalindeki şeklini alıyorsun giderek, biraz daha mutlu, biraz daha az kuşku içinde. Kendine bir uğraş ediniyorsun, zamanı yok edebilmek için, onu hissedemediğinde. Biraz zaman alıyor bu, ama sen de öğreniyorsun, hissetmemekle günlerin bitmediğini. Bir şişe şarap açıyorsun kendine, yıllarca o an içilmek için bekletilmiş. Her damlası serpiştirilmiş, beklediği günlerin arasına. İçerken neden bir huzur kaplamıyor [...]

Kadın söylüyor şarkısını, içine kapanık melodisiyle senin rüyandan çaldığı. İşaret ediyor seni eliyle, diğer eli belinde. Bir öpücük gönderiyor sana, karşılık vermen gerek buna, tek yapabildiğin ise senin, şarkıyı mırıldanmak bakışlarınla. Bir not buluyorsun masanda, garsonun şampanyalarla ve meyvelerle bırakmış olduğu. Belli sonun, o senin artık, sen de onun. O şarkının ezgilerinde buluyorsun, yıllarca aramış [...]

20 Haziran 2006. Bu kimin tahtı her gün biraz daha kraliçesine uzaklaştıran kralı? Kral olabilirsin oysa demişti şu anda elinde mikrofonu tutan kişi. Arayabilirsin kraliçeni. Konser alanındayız, Marmara denizi aydınlık yüzünü yansıtırken bize ayın konser öncesi görüntüler dönüyor sahnenin yanındaki ekranda: Öpüşen, sarılan, dans eden çiftler, neden birden sonra benim onu görmem o kadar çiftin [...]

Onunla evlenmekti, ilk ve beş yaşımdaki en büyük hayalim: İlknur. Komşumuz Büyükada’daki, annemin arkadaşı, okşardı saçlarımı ve şuna bak derdi anneme bakarak: Büyüyünce kimbilir kaç kızın gönlünü yakacak! Annem telefon açtı geçenlerde: Terketmiş kocası İlknur teyzeyi, büyükadadaki komşumuzmuş hani, çok severmişim, çok üzülmüş o da, zaman su gibi akıyormuş, yaşlanıyormuş insanlar ve de ne çocuklukları [...]