Beğenmezler bizi aşk şiirlerinde!
Aşkı bilmeyenlerde, bilenler de
suskun bilinmezlik derinliğinde
gizini halı altına süpürüp de
gözlerini saklamak bakışlardan niye?
Dinlediğin her saniyede
özenirken Tahir ile Zühre’ye;
Mesela damarlarında
serum dönmese de,
Mesela elma da sevmese,
sen onu seviyorsun diye
“Ölmek ayıp olur mu?”

Her feryatlarında,ağıtarında akan gözyaşı değil,
Akan cansuyuydu direnenlerin yüreğini dolup taşıran,
Yerde yatan meleğin damarlarından toğrağa yön veren,
Mermi değildi,onların yüreğine giren -aksine canveren.-

İdam ipi gibi gözümü korkuturdu varlığın,
Boynumdan geçirsem, idam etsem kendimi,
Böylece girebilsem varlığına…
Varlığında ölsem, ruhunda yok olsam…