Merhaba,

İlk «Merhaba»yı aralık 2005te yazmıştım. Birkaç sene önce bir arayışın sonucu olarak ortaya çıkmıştı internet sayfası fikri. Bir çoklarının şikayetinde olduğu gibi dillendirmek istediklerini yayımlama/yayma fırsatı bulamayan, tartışmaya açamayan bir grup arkadaşımızla birlikte sadece söylemenenin, düşünmenin, istemenin bir adım ötesine geçerek açmıştık elyazmasi.org’u.

İnternet yayını olmanın kendi içerisinde bize sağladığı kolaylıklar ve zorluklar vardı. Elbette Türkçede ve Türkiye’de az çok gelişmeye başlamış bir mecra olan internetin yayın konusunda bize sağladığı kolaylıklar işimizi epey kolaylaştırdı; yayın maliyetinin çok düşük olması, internet yayımlarına ulaşımın çok kolay olması, yayınlar için yer sınırının olmaması en önemlisi de etkileşimin yüksek olması. Bunların yanında, internette özellikle internetin kendi ürettiği kültür içerisinde tüketimin giderek hızlanması insanları çok fazla seçenek içerisinde çok fazla bilgi ve içerik ile karşı karşıya bırakıyor. (more…)

Kiminin küçük, kiminin büyük hesaplarına gelmeden,

Arkadan vuranların karşısına çıkabilmek için, “bir”den anlamayanlara inat, “bir” olabilmek için…

Hrant Dink ile ilgili görsellere ulaşmak için; (more…)

Sayaç yeniden yeşile döndüğünde arkamızda tekrar oluşan sürü ile harekete geçtik. Bu sefer adamın yanındaydım, ilk adımlarımızı attık, ilk şeridi bitirmek üzereydik ki sendeledi, başına sağa sola çevirerek tutunabileceği bir şeyler aradı. Ondan yana duran şemsiyeyi sol elime aldım, kolundan yakaladım, yürümeye devam ettik. Göbeği geçip, ikinci şerit için hareketlendiğimizde elimi sıkıca tuttu. Eli kuru ve nasırlıydı, derisi kalındı, ihtiyardı. Yardım alır gibi bir hali yoktu, doğrusu da bu ya; kim kime yardım ediyordu?

(more…)

Ya da bunların hiçbiri olmayacak, olmadı. Dönüş yolunda üzerinde yazı olmayan bir banka oturacağım. Soğuk içimi titretecek ama ondan korunmak için yaklaşabileceğim bir insan olmayacağından, çaresiz, katlanacağım. Önümden arabalar geçecek bakıp da eğlendiğimiz türden, kafama seninleyken mıhlanmış tabelaları izleyeceğim. Gelen geçenle, yarış yapan arabalarla ilgili yorumlar yapacağım. Böyle geçecek zaman, bu sefer farkı; sensiz. Hem de o kadar sensiz ki, bundan öncekileri hep, içlerinde sen varmışsın gibi hatırlayacağım.
(more…)

Her zamanki gibi televizyonumun çektiği tek düzgün kanal olan NTV’yi açıp koltuğa yayılmıştım. Uzun zamandır süren hastalığımı atlatmanın rahatlığıyla iyice gevşemiş neler oluyor diye bakıyordum. Bir son dakika haberi başladı, sunucunun sesini duymuyor, altta yazanları okuyordum; “Gazeteci Hırant Dink gazetesinin önünde silahlı saldırı sonucu öldürüldü.” Aklıma gelebilen en kötü senaryo 2007 Türkiyesi’nde bir gazetecinin silahlı saldırıya uğrayabileceğiydi, nedense öldürülebileceği bir türlü aklıma gelmedi. Ama haber ilerledikçe, görüntüler ilerledikçe bunun doğru olduğunu kabul etmek zorunda kaldım.
(more…)

Bir kaç gündür basını meşgul eden ve okulumuz hakkında insanlar üzerinde kötü izlenimler oluşturan olaylar hakkında söyleyecek bir kaç sözüm var. Ben, Tunca Üçer, okulun olay olan 2005 dönemi mezunuyum, şu anda Galatasaray Üniversitesi Sosyoloji Bölümü’nde okuyorum, olayların bir çoğunu gözlerimle gördüm ve olaylara karışanları da şahsen tanıyorum.

Hepsinden önce, söylenmesi gereken en önemli şeyi söylemek istiyorum ki yapılan olayların hiçbir şekilde tasvip edilmesi mümkün değil. Amacım da zaten bu değil. Fakat sorulması gereken bazı soruların, düşünülmesi gereken bazı şeylerin olduğunu düşünüyorum. Bunlardan ilki basının konuya yaklaşımı ya da durumudur. Basının genel durumu hakkında iki şey orataya çıkıyor; birincisi, basınımız ortaöğretim gerçeğini hiç bilmiyor ve ortaya çıkan bu gibi durumlar hayretler içerisinde sayfalarında yer veriyor(Sabah Gazetesi’nin konuyu ele alış biçimini sonra inceleyeceğim) olması ya da ikinci olarak, bu durumu biliyor ama üzerindeki sorumluluğu atmak için bu gibi durumları istisnai ve şaşılacak birşeymiş gibi yayımlıyor olması.
(more…)

Ama zaman geçti, yıllar geçtikçe insanlar terörden yoruldular. Bu sorun uzadıkça uzadı. O zamanlar, yani terörün en yoğun olduğu zamanlarda, her gün bayrağa sarılı tabutlar dağılırdı, memleketin bir bölümünden, bütün her yerine… Sayılar birşey ifade etmez olmuştu televizyonun karşısındakilere. Sonra çok zaman geçti, terörü bitirdik denildi, gerçekten de teröristler sınırdışına itilmişlerdi. Ama Amerika’nın Irak İşgali’nden sonra, Kuzey Irak’ta Saddam’ın kurduğu baskıcı denetim kırılmış, dağlarda serbestlik başlamıştı. Özellikle Kürtler’in ABD ile işbirliği yapmaları, ABD’nin bu zamana kadar orada olanlara karışmaması, terörü gene hoplattı…

Memleketin dört bir tarafında terörist faaliyetler gene başladı. Ölen insalarımız, şehitlerimiz, geçici denildi, geçmedi… Sorun şehitliğin sorgulanmasına kadar geldi, gelmeliydi de… Neden hep ölüyorduk? Neden hep ölmek zorundaydık? Neden bu faaliyetler bitmiyordu? Gerektiği zaman dört bir yanındaki komşularına meydan okumayı bilen, dünyanın en büyük ordularından birine sahip olmasıyla övünen, iki de bir Ortadoğu’da barış sağlamaya çalışan devlet, nasıl oluyor da kendi tanımı ile dağdaki bir kaç silahlı eşkıyayı bitiremiyordu? (more…)