“Cihan durumdan rahatsızlığını belli ederek, konuÅŸmaya baÅŸlıyor; “Bu çocuk bizim okulda okuyor, yurtta kalıyor arkada, yaklaşık üç aydır eve uÄŸramadı. Haftada birkaç kez buraya gelir, her geliÅŸinde de mutlaka bu türküyü dinler.”. O sırada güneÅŸin önüne bir bulut geliyor, gölgesi düşüyor üzerimize. Ben dönüp tekrar çocuÄŸa bakıyorum, o, ihtimaldir ki; bizi fark etmiyor. ÇocuÄŸu baÅŸka gözle inceliyorum bu sefer. Gözlerinin altı çökmüş; uykusuzluktandır, yüzü çok sıska görünüyor; düzgün yemek yememektendir, bakışları dalgın; özlemdendir. Başımı çeviriyorum, eÅŸime(eski) bakıyorum; o da bana bakıyor, gülümsüyor, Cihan’a dönüyorum elini omzuma koyuyor. Gülümsüyoruz, eskiden olduÄŸu gibi. Ä°ÅŸte, ÅŸimdi ÅŸimdi biraz ısınmaya baÅŸlıyoruz.”
(more…)

(more…)

Zamanın getirdikleri, yeni dünya görüşlerinin götürdükleri, insanımızın çektikleri, kendisini bu toprağın bir parçası olarak gören herkesi bu konuda düşünmeye borçlu kılıyor. Düşünmemek olmaz, hele hele düşünüp de bir şeyler yapmamak hiç olmaz. İşte bunun için burdayım ve bunun için burada olan herkese; MERHABA.

(more…)