Demokrasiyi bir takiye sandalı gibi kullananların bir gün alabora olduÄŸumuzda gerçek denizine düşmeleri sonrası boÄŸulmamak için tutunacak pek dalı kalmayacaÄŸa benzer. Sorunu demokrasiyi araç etmek mi amaç etmek mi, ya da kulluk mu özgür insanlık mı baÄŸlamlarında dolaÅŸtırmaktan çıkıp da bir de ÅŸu açıdan bakmayı denesek: Ulus üstü sermaye, Türkiye’ye yaptıracağı ekonomik uygulamalarda kamuoyunun tepkilerini düşünerek en çok sıkıntı çekeceÄŸini düşündüğü ÅŸeyleri bu son iktidara yaptırdı. Geriye pek bir ÅŸey kalmadı. Artık yapılan ve geri dönüşümü çok zor hale gelen bu ekonomik kararlar ve kadrolaÅŸmaların kalıcılığı için daha da baskıcı olmaktan baÅŸka seçenekleri yok. Sorun laik anti laik olmak deÄŸil, bir ÅŸekilde baskı kuracak yönetim oluÅŸturmak. Toplumun ekonomik sıkıntıları, devletin erkiyle birlikte ekonomisinin de ulus üstü sermayenin tam denetimine geçiÅŸi yaÅŸanırken toplumun etnik ve dinsel konularla oyalanması yöntemi nedense hiç eskimiyor. KimliksizleÅŸen insanlar kendilerini bir etnik kimlikte var etme çabaları sürdürürken öte yanda tüm güvendikleri ve bel baÄŸlanan ulusal içerikli kavramlarının içleri boÅŸalmış haldeyken, anlamlı bir düşünce ile ortaya çıkan da kimse olmayınca olacak olan budur. (more…)

Say ki öldüm bugün
Say ki kaldı çocukluk fotom edebiyat forumunda
Say ki daha kurtulmamış yurdum
Kızlarım oğullarımın yüzünde kaygısı silinmemiş geleceğin.
Yüzlerine yeni yetme sevda gülüşleri erine sivilceler dolmakta hâlâ.
Yarışmaktalar dirsek atarak kardeşleriyle.
Say ki ben anne anne olma umudumu da yitirdim bu zamanda.
Kanımın damlası para, organım para eder ama inanmazsın emeğim bedavadır yeryüzünde nereye gitsen.
Say ki Nazım Hikmet ruhumla, düşmüşüm toprağıma. Tohumum sürmüş yarınlarda. Umut olmuşum düne. Yarına kavuşturmuşum günü.
Destanlar yazılmış toprağıma.
Say ki ölmüşüm bugün.
Sen de eğilmişsin azıcık daha yakın olmak için toprağa ve bana. Toprak kendine yabancıyken, utanmış yüzüne bakmaya.
Say ki ben ölmüşüm. Ama toprak yaşamakta…