Piyano sesleri arasında, belli belirsiz keman tıngırtıları. Bizi uÄŸraşıyor, ama beceremiyor besbelli. Piyano ise kendinden emin, gittikçe ritmini arttırıyor. Kırmızı yağıyor gökten, mavi kayboluyor belli belirsiz.  ‘ Koza’ eve girmeye karar veriyor, kapıyı korkarak açıyor. İçerisi aydınlık, ama bir o kadar da basık nedense. Kırmızı, duvarlara vurmuÅŸ, yavaşça hakimiyetini kuruyor. ‘ Koza ’ yukarı bakıyor; müziÄŸin, eÅŸsiz ritmin geldiÄŸi yöne. Ä°ster istemez ürküyor, ama korkmuyor mavi gitti gideli. Merdivenleri çıkıyor. Aniden bir ses duyuyor. Sanki biri birÅŸey yuvarlıyor yukarıdan. Korka korka bedenini duvara yaslıyor ve bekliyor. Üç tane misket önce ağır ağır, sonra ağırlıklarıyla hızlanarak düşüyor aÅŸağıya. Bir an piyano sesi kesiliyor. Birinin yaklaÅŸmakta olduÄŸunu anlıyor. Sonra beklenmedik bir ÅŸekilde, eskisine göre daha dikkat çekecek ÅŸekilde, daha güçlü ama oldukça yumuÅŸak bir ritmle tekrar baÅŸlıyor. Mavi neredeyse gitti gidecek. ‘ Koza ’ cesareti artmış bir ÅŸekilde hızını arttırıyor. (more…)