“Hiç kanıtın var mı?”
“Yok. Kanıta ihtiyacım da yok! Hissediyorum!! Anlıyor musun o gün çok yaklaÅŸtı..”
“Tabii”
“Ben farklıyım adamım anlıyor musun? Gerçekten farklıyım!”
“Hayır farklı deÄŸilsin. Sadece farklı olduÄŸunu düşünen diÄŸer gerizekalı güruhun bir parçasısın”
- Ben cehennemden geliyorum güzelim. Ve emin ol orayı görmek bile istemezsin… Ayrıca benim alçakgönüllü hayat görüşümü böyle deÄŸerlendirmen çok yanlış… Bu konuÅŸmanın tek nedeni de seni deÄŸil aslında kendimi yargılıyor olmam… Seninle ÅŸu an neden seviÅŸiyor olmadığımızı hiç merak ettin mi?
“Cihan durumdan rahatsızlığını belli ederek, konuÅŸmaya baÅŸlıyor; “Bu çocuk bizim okulda okuyor, yurtta kalıyor arkada, yaklaşık üç aydır eve uÄŸramadı. Haftada birkaç kez buraya gelir, her geliÅŸinde de mutlaka bu türküyü dinler.”. O sırada güneÅŸin önüne bir bulut geliyor, gölgesi düşüyor üzerimize. Ben dönüp tekrar çocuÄŸa bakıyorum, o, ihtimaldir ki; bizi fark etmiyor. ÇocuÄŸu baÅŸka gözle inceliyorum bu sefer. Gözlerinin altı çökmüş; uykusuzluktandır, yüzü çok sıska görünüyor; düzgün yemek yememektendir, bakışları dalgın; özlemdendir. Başımı çeviriyorum, eÅŸime(eski) bakıyorum; o da bana bakıyor, gülümsüyor, Cihan’a dönüyorum elini omzuma koyuyor. Gülümsüyoruz, eskiden olduÄŸu gibi. Ä°ÅŸte, ÅŸimdi ÅŸimdi biraz ısınmaya baÅŸlıyoruz.”
(devamını görüntüleyin)
Kavisli bir kroÅŸe indirdim çenesine. Sendeleyip benden uzaklaÅŸması için. Sendeleyip benden uzaklaÅŸtı. Ä°kinci ve üçüncü yumruklar için mesafe kazanmıştım. Zayıf ve güçsüzdü. Kendimi korumam bile gerekmiyordu. Duavara yaslayıp karaciÄŸerine çalıştım. Vurmayı kestiÄŸimde eli karnında üç büklüm yere yığıldı. AÄŸzından kan dökülüyordu, tıpkı bir musluk gibi akıyordu yere…
