Kaybetmek her şeyde inan…
Hele de sende kaybetmek ,önceden tarifi bile edilmezdi.
Edilmezdi, çünkü; akla gelmezdi…
Yok olmanın tarifi sende saklıymış…
Uçup giderken küçük tebessümünle göklere…
Gizliymiş peşi sıra şarkılarda
Hani senle söyleyemediklerimiz,
Hani senle yarım kalmışlar…
Kara bir delik şimdi,
Kapıdan her girişim ve yatağındaki kokunla beraber…
Kara bir deliksin şimdi,
Ve yok bir benzerin,
Yoksa aklımda kalır mıydın?
Şarkılar kalır mıydı ateşten yanmış dudaklarımda?
Kavrulur muydu ten bir daha sana dokunmayacağını anladıkça?
Yakarır mıydı dil her gece neden neden diye?
Yavaş yavaş kuruyor gözyaşları,
bir cüzdanın içinden süzülen, hayatları
boyunca bir daha ulaşamayacakları
o tepenin içinden geçen
küçük bir yolcu treninde unuttukları.
İlk bulan ben değilim, o cüzdanı
bundan eminim, kaç kişi baktı
bu fotoğraflara kimbilir, bir kadın
ve iki çocuk, ve hepsi ağlamaklı
sanki gözlerinin içine bakıyorlar babalarının.
Bir gün, başka bir istasyonda rastlarsam onlara,
şöyle söyleyeceğim: sizi gördüğüme sevindim,
sonra tepeye ulaşan trenden iner babaları,
gülümserler belki ve ben de gülümserim,
yavaş yavaş kuruyor olmalı gözyaşları.
Levent Sevi 11 Eylül 2006 Beyoğlu
umursamaz bakışları ele veriyor kalp atışları
gülümsüyorum sana doğru sonuma
menzil yakın menzil uzak
oku atıyorum var gücümle
fırlatıldığı yere düşüyor gönlüme
ve ben hala siyaset konuşuyorum
pazar günü seçim sabahında
belki hep birlikte ulaşırız diye sana
yani yine saklısın suretler arkasında
devirmek ya da devrilmek de önemli değil artık
toplandık tüm karıncalar koşuyoruz yangına
yüreğimizde su birer damla
ormanlar yanıyor yine seçim sabahında
seçmekte güçlük çekiyoruz
seni yangının tam ortasında>
kirli parmakları
ve zamanından önce ağarmış saçları ile
o bir saklı kentti adeta
alelade pabuçları
ve çizik dolu yüzü ile
gülerdi zavallılığıma
hep acelem vardı,
oysa bir yanılsamaydı yaşadığım dünya.
hergün onun yanından geçerken,
iki saniyelik bir gerçeklik yaşıyordum aslında,
genzimi yakan çöp kokusunda,
ve zar zor sectiğim susup kurumuş dudaklarında.
(more…)
Beğenmezler bizi aşk şiirlerinde!
Aşkı bilmeyenlerde, bilenler de
suskun bilinmezlik derinliğinde
gizini halı altına süpürüp de
gözlerini saklamak bakışlardan niye?
Dinlediğin her saniyede
özenirken Tahir ile Zühre’ye;
Mesela damarlarında
serum dönmese de,
Mesela elma da sevmese,
sen onu seviyorsun diye
“Ölmek ayıp olur mu?”
Aşkı kim anlatacak suskun dizelerde
Ahmed’in Arif’i eksik olsa yahut
Özdemir’in Asaf’ı, asabiyetimde?
Beğenmezler bizi aşk şiirlerinde!
Sessiz sevda çekenlerde
Aşılanmamış masumiyet yürek(siz)lere
Ham sözleri bile düşlemekte
Garip aşık, aşka kinlenmekte
haklı değil de ne?
Adaleti sabırla bekleyip de
Uzunca uzanıp boşluğa
Hayyam’ın şarabına hayır demek
Güzelliği anıp düşünmek, düşünmek…
(more…)
