”Ben dünyayı yutmayı hiç çabalamadım, başaramazdım da, ama çevremdekilerin dünyayı yutuşlarını hep yanıbaşlarında izledim…”

Herşeyi farkındalık ne kadar sıkıcı ve sıradan… Başkalarının düşünmesi gerekenleri, bir görev gibi üstlenmek ve sadık bir şekilde devam etmek… Zor ama başarılı olunca alınan haz apayrı.Bunları düşünmek bile delilik iken, yaşama ya da yok yok yanlış oldu oyunumuza dahil etmek … İşte bu akıl almaz aslında… Bazen yaşadığın onca yılın tamamını toplasan elde hiçbirşey bulamazken, birkaç yılın evet evet kısacıcık birkaç anın kırıntıları bile hayatına yön vermen için yeterli ya da anlamlı oluyor… Çevresine bakıp bir boşluk gören kaç kişi vardır acaba?merak içindeyim… O kadar dolu bir yaşamın ve içindeki figüranların aslında kocaman bir fos olduğunu hisseden… Aslında cevabını yaşayarak görüyoruz, ya da görüyorum. Düşünmekten korkan, konuşmayı sadece kendini anlatmak için kullanan bu insanlar kim? Çevresini tanımayan, yaşamını sadece düşündüğüyle değil gördüğü küçük dünyanın özentiliğiyle ve bencilliğiyle yaşayan bu insanlar… Peki onları sorgulayan kim var? Ya da var mı? Baktığı herşeyi görmek için çabalayan ve onu makinasız beyninde bastığı deklanşörle zihninde saklayan var mı? Aslında evet ben sizlere, sizin gibi uyuşuk ve körelmiş beyinlere acıyorum. Sizler bazı kurduğunuz kurallar ve ezberlediğiniz klişe repliklerle kendi oyununuzun figüranlarısınız. Sizler hayatın yakınına bile yaklaşamamış oyuncularsınız… Ama bu oyuna istesemde istemesemde dahilim farkındayım. Ama sizler hiçbirşeyi farkında değilsiniz… Bırakın çevrenizi farketmeyi, kendinizi bile tanımıyorsunuz. Ben bile yabancı gelen sizi tanıyor ve sizin için düşünüp, sizin için oyununuzu yorumlandırıyorum. Ve hatta haddim olmadan sizi isimlendirip, sınıflandırıyorum… Bu bir delilik belkide. Ama buyrun sizde yapın, sizde size yabacılaşan, sizi hissetmeyen bu kesimi yorumlayın, sorgulayın… Eminim sizin sorgulamanız daha kolay olacaktır. Çünkü bu sizin ilk deneyiminiz olacak. Bilmem belkide hoşunuza gider…Bir filmin sonu gibi ”Ben dünyayı yutmayı hiç çabalamadım, başaramazdım da, ama çevremdekilerin dünyayı yutuşlarını hep yanıbaşlarında izledim…”