Tamamı

Böyle deÄŸildi anlaÅŸmamız, biliyorum. SözleÅŸmeyi yırtıp, attım bir kere. Yenisini bir türlü imzalayamıyorum. Kalemin mürekkebi bitmiÅŸ, sayfa yırtıldı, elim burkuldu… Hayır bunlar deÄŸil imzalayamamamın sebebi.

Geçen gün oturuyordum yatakta. İlginçtir, hızlı hızlı koşarken kendime çarptım bir anda. Elimdeki, kolumdaki yükler dağıldı. Ben bana gülüyordum, katılırcasına.

“Nereye koÅŸuyorsun?” “Çay partisine mi geç kaldın?”, dedi gülerek. Evet, resmen dalga geçiyordu. Alice Harikalar Diyarı’ndaki beyaz tavÅŸandım ben ona göre. “YavaÅŸla” dedi bana. Hiçbir yere varamayan sen yorulma bu kadar. Peki “Sen ne için koÅŸuyorsun?” diye sordu bu sefer de.

Esasında verilecek cevaplar basitti, bir kaç kliÅŸeyle geçiÅŸtiririm, edebiyat parçalamakla bitmez diye düşündüm. Tabii o bunu kaçırmadı. Tekrar ve tekrar güldü bana. Sonra seni sordu. Uzun zamandır hiç karşılaÅŸmamış seninle, birkaç eÅŸyanı bulmuÅŸ tavanarasında öyle tozlu, öyle kararmış. Temizlemek istemiÅŸ, olmamış, yapamamış, yapamamışız. Dedi ki; düşünmekten bu kadar çok kaçma, bak nasıl olsa yorulmuÅŸsun koÅŸmaktan. Zamanında alıp, “en deÄŸerliler” bölümüne koyduÄŸum eÅŸyalar nasıl da görünmez olmuÅŸlar pislikten ama hala yer kaplıyorlar.

Sen en iyisi mi at onları, temizle bir ortalığı. Tutsak etme, sor bakalım neler kalıp, neler gitmek istiyor sahiplerinin ardından. Bak ne kadar da boşalıyor tavanarası gör o zaman.

Bu içerik için hiç etiket yok.

Bu içerik ilginizi çektiyse bunlara da göz atabilirsiniz:

• Ä°lgili baÅŸka bir içerik bulunamadı.