YOKYAÅžAM…

suskuyla irileşen kör bir yazdı.olmasan da uzaktan tanıklığını yaptığından emindik hepimiz.vardın ama olmamayı kendi başına seçmek kadar da içimizdendi yokluğun.seni varsayıp yolumuza koyulamıyorduk; çünkü sapsarı dedikleri ama bana göre yalnızca kurumuş bir kahve artığından ibaret tedirgin bir yazdı. içimiz acıyordu durmadan. içimiz açılmıyordu. uzun konuşmalara kapalıydık ve ne yapsak zaman sadece aynı yerde
takılıp seni anımsatıyordu.seninle birlikte diğer olmayanları. ne yapacağını bilemeyen bir avuç yokinsandık. kendimize bu adı biz seçmemiştik

DEVAMI

ve beraberinde ne çok şey bizden değildi! avcumda buharlaşan kent hangisiydi. doğup büyüdüğüm mü yoksa düşlerimde yaşamayı seçtiğim mi?giderek yitenlerin hesabını görmüyordum. aramızda bir uçurum olmuştu anımsa. telefonun ucunda bir başka yazı kör kılmayı
seçmiştin simsiyah bir sis ülkesinden duyurduğun sesinle. göğün bütün anlamı geceye bırakıp kendini; gidivermişti(n). yaşamayı seçtiğim bu yerde senin izlediğin her şeyi soluğum kesilirce etlerim kemiklerimden
sökülürce yaşıyordum ve sen bir zamanlar her ÅŸeye itiraz eden sesimde susup kalmamı söylüyordun…
hiç konuÅŸmadan içimdesin.bunun kıyımında yalnızım… rüya görmemek için uyumayan insanlardan deÄŸildim.inadına rüyama tutunup onlar olmadan yaÅŸanmayacağını anlatmak zorunda gibiydim.bunu diÄŸerleri
hiç anlamadılar benim,yokluÄŸuna raÄŸmen bunca ÅŸeyi bilmeni anlayamadığım gibi… yaz içimde bitmiÅŸti.
üşüyordum inadına bütün karanlıklarda seninle baÅŸbaÅŸaydım.uzaktan esen loÅŸ rüzgar ve sen içimdeki tüm korkuların üzerine gidiyordunuz.ben çocuk kalayım siz gidin yerime oynayın diyordum sana inadına duymadıklarım ve baÅŸardıklarım yüzünden bana küsüp duruyordun… yaz bitmemiÅŸti… birden her ÅŸey deÄŸiÅŸsin istedim ve öyle de oldu.buna sen bile engel olamadın.kalbimin kırık parçaları içinde kanıyormuÅŸ ve neden güvenmek denen ÅŸeyi durmadan tartışmak zorunda kalıyormuÅŸuz..?ben sana bütün sırlarımı
haykırarak gelmiÅŸtim ama sen kulağıma inadına… hiçbir ÅŸeye ekleyip her ÅŸeyimi yok oluyorum anımsadıkça.
cılız yaÄŸmurlar esir alıyordu kenti.diÄŸerine de çok önceleri gitmek isteyip bir türlü gidemediÄŸim bir sirk gelmiÅŸti.palyaço ve akrobatın aÅŸkı.anımsar mısın bilmem sana çok eskiden bir masal anlatırdım…uydurma diyemez her seferinde yeniden dinlerdin.sevmediÄŸini,uydurduÄŸumu bildiÄŸini bilir üzülürdüm.ama anımsa!üzülmek o zaman güzeldi. üşümektense çekip giderim demiÅŸsin… kalbimde derin bir boÅŸluk bırakan yokluÄŸunda akrobatla palyaçonun tuhaf,yadırganan birlikteliÄŸi bir oyundu oyalanmaydı.diÄŸerlerinin sarı
dediÄŸi bu kapkaranlık yeri bırakıp gidemeyiÅŸimde bir yanıklıktı. palyaçolardan korkardın. bu hayat böyle iÅŸte!lanetli ve çürüyen bir ayna! neresinden tutsam elimde kalıyor diyordu palyaço.korkuyormuÅŸ aÅŸkından. ya bırakıp… sen yapmadın.hiç yapmadın bana bunu.acıyan ÅŸeyler seni üzermiÅŸ. öyle kaldı hatırımda. kent rüzgarlarını boylu boyunca sana bırakmış.sen arkanı dönüp gitmiÅŸsin.ÅŸehir yanmış,her yanı acıdan kıvranırken uzak bir karşılaÅŸmayı anımsatmış sana.bahanesi her ÅŸey olan kaçınmanın dile geliÅŸi… yaram ağırdı sızlıyordu.seni onlara anlatmayı baÅŸarmıştım artık ve ben sustukça adın inildiyordu aramızda.acısı yaramdan beterdi.ölgün bir seviÅŸmenin tadına varmıştın gitmeden.aklında kocaman memeli o çirkin kahkahalı kadın kalarak gitmiÅŸtin.böylesi daha iyi diyordun.onca sancı bu denli basit bir elyazısıyla temize çekiliyordu.
gitme!! sana son sözlerim neydi?”ama” derken sesimdeki kırılmayı fark etmiÅŸtin biliyorum.hiç yüzüme vurmadın bunu.en az masalım kadar masumdu.ikimiz de aynı yolda ama ters yönlerdeydik. yaz bitmeyecek gibiydi.hiçbir yereydi yolum ama elimde kocaman bir bavul durmadan yer deÄŸiÅŸtiriyordum.gittiÄŸim yerler sadece bu ÅŸehri bana daha iri harflerle anımsatan sıradan hatta basit kent kıyılarıydı.yaz gözlerinde
mavi bir erimeydi.bunu içimizden o en güzel gözlü olanın hatırına kabulleniyordun. diğerleri de benim kadar yorgun muydu?

Bu içerik için hiç etiket yok.

Bu içerik ilginizi çektiyse bunlara da göz atabilirsiniz:

• Ä°lgili baÅŸka bir içerik bulunamadı.