Gidişine
Gönderen: Cansu Aslan • 23.03.2007 • Türü: Edebiyat, Şiir
En sonunda o da gitti terk edip şehri…
Saatler yoktu artık,
Zamansız bir kafileydik bomboş bu şehirde…
Yokluğun zamansız ve aniden dindirmişti sesimizi…
Kulaklarda hala çınlar gidişin.
Bir tek o kaldı hüzünler prensesi…
O da şaşırmış bekler seni,
Yedi tepe üstüne oturmuş şimdi…
En sonunda o da gitti terk edip şehri…
Ses etmeden kayboldu karanlıkta otobüs…
Önce el freni indi,
Daha sonra da gaz devam etti.
Evet sınırları zorluyordu şimdi…
Yavaş yavaş biriktirdiği kederleri,
Şimdi dağıtmaya kaçmıştı yanımdan…
Elbet sıra sıra gelecekti zaman…
Yaralar derinlerde kanayacaktı.
Elveda demeden giderken, iki şahidi vardı sahilde;
Biri ağlamaklı gözlerle batacak güneş,
Diğeri ise şaşkın tavrılar içerisinde bir ben…
Oysa ben ne umutlarla yarım kalmıştım…
Sadece bir damla düştü gökten denize,
Ve o gündür deniz kan ağlar gidişine…
Ne demeliydim de gitmeseydi?” dedim ,peşinden gecelerce…
Gidişin dün gibi aklımda şimdi…
Ne bir ben kaldı bende,
Ne bir sokak ellerinde dolanacağım…
Ne de bir sahil omzuna yaslanıp ağlayacağım…
Fırtınanda bir liman bile bırakmamıştın denizimde…
Saatler yoktu artık,
Zamansız bir kafileydik bomboş bu şehirde…
Yokluğun zamansız ve aniden dindirmişti sesimizi…
Kulaklarda hala çınlar gidişin.
Bir tek o kaldı hüzünler prensesi…
O da şaşırmış bekler seni,
Yedi tepe üstüne oturmuş şimdi…