“Düşmek sorun değil ama kalkmak…
O ki en zoru dirilmelerin
O ki başaramazsanız
Ve hala yaşıyorsanız
Sürünmektir karşılığınız.
Önce incelir deriniz
Süründükçe kanar,
Süründükçe kopar,
Kaybolur.
Sonra uyum sağlar insan her zamanki gibi.
Kalınlaşır,
Katman katman olur deriniz,
Hissetmez.
Süründüğünü göremez,
Unutur.

Yaralar güzeldir
Yaşamı hatırlatırlar.
Kalınlaştıkça hissedilmez yaralar
İçte kanar
Kangren olur,
Parça parça koparsınız kendinizden,
Kalmazsınız geriye.
Hani o güven?
O heves?
Bilinmeyeni keşfetme arzusu?
İnanç?…
Hepsi yolda kalmış
Süründükçe açılmış bu bavul
Aşınmış
İçindekiler mi?
Kayıp eşyalar bürosundalar şu an
Yer yer rastlıyorum ipliklerine
Söküp atıyorum
Hani tamamı nerde?
 
Zaman zaman kalkmayı deniyorum
Biraz emekliyorum
Dehşete kapılıyorum
Ayaklarım!
Ayaklarım yok!
Buruşuk,şekilsiz bir et yığını almış yerlerini
Körelmiş, duygularımla beraber.
Demek seçeneğim sürünmek
Yaşamı buradan göreceğim bir de
“Ayaklarım!
Ayaklarım yok!” Diye yineliyor yanımdan geçen biri
“ayaklarımı kesmişler!” diyor
Mahkum etmişler sürünmeye
“Başkalarının ayakları olmuşsun
Farkında değil misin?” diyorum
Duymuyor,duyamıyor beni

Hala ayaklarının derdinde
Bir başkasının altında
Olup biteni anlamadan
Bocalayıp duruyor
“Koca Ayak”. –gülüyorum-
“Neyse ki kıçım hala yerinde”diyorum
Oturup bakınıyorum
Sağa sola,ona buna
Gülüyorum,duygulanıyorum,sinirleniyorum
Düşünmeye vakit buldum diye hoşlanıyorum
Kiracıyım başkalarının ayaklarında
Onlarla koşuyorum
Nereye giderlerse ondan tat alıyorum

Ayaklarımı yerine getirmeliyim diyorum
Hayal edip bir çift yaratıyorum
Uyduramıyorum
Bu fazla büyük, beriki de çok küçük…

Bu içerik için hiç etiket yok.

Bu içerik ilginizi çektiyse bunlara da göz atabilirsiniz:

• İlgili başka bir içerik bulunamadı.