Babama, on altıncı yaşgününde,
alınan akordeonu alıyorum elime.
Bunu da beceremiyorum ama çalmayı,
çalmayı beceremediğim diğer tüm enstrümanlar gibi.

***

Yine de gizemli, dokunmak, daha önce
onlarca insanın dokunduğu tuşlara.
Zaten akordeon çalmıyorken artık kimse,
havaya karışan ezgileri duymak yetiyor bana
birbirleriyle pek uyumlu olmasalar bile.

***

Ama anlıyorum yetmediğini, hediye ederken
akordeonu, Beyoğlu’ndaki bir sokak çalgıcısına
ve çalmaya başlarken çalgıcı
babamın gençlik döneminden unutulmaz bir parça.

26 Temmuz 2006 BeyoÄŸlu
Levent Sevi

Bu içerik için hiç etiket yok.

Bu içerik ilginizi çektiyse bunlara da göz atabilirsiniz:

• Ä°lgili baÅŸka bir içerik bulunamadı.