Babama, on altıncı yaşgününde,
alınan akordeonu alıyorum elime.
Bunu da beceremiyorum ama çalmayı,
çalmayı beceremediğim diğer tüm enstrümanlar gibi.

***

Yine de gizemli, dokunmak, daha önce
onlarca insanın dokunduğu tuşlara.
Zaten akordeon çalmıyorken artık kimse,
havaya karışan ezgileri duymak yetiyor bana
birbirleriyle pek uyumlu olmasalar bile.

***

Ama anlıyorum yetmediğini, hediye ederken
akordeonu, Beyoğlu’ndaki bir sokak çalgıcısına
ve çalmaya başlarken çalgıcı
babamın gençlik döneminden unutulmaz bir parça.

26 Temmuz 2006 Beyoğlu
Levent Sevi