Yavaş yavaş kuruyor gözyaşları,
bir cüzdanın içinden süzülen, hayatları
boyunca bir daha ulaşamayacakları
o tepenin içinden geçen
küçük bir yolcu treninde unuttukları.

İlk bulan ben değilim, o cüzdanı
bundan eminim, kaç kişi baktı
bu fotoğraflara kimbilir, bir kadın
ve iki çocuk, ve hepsi ağlamaklı
sanki gözlerinin içine bakıyorlar babalarının.

Bir gün, başka bir istasyonda rastlarsam onlara,
şöyle söyleyeceğim: sizi gördüğüme sevindim,
sonra tepeye ulaşan trenden iner babaları,
gülümserler belki ve ben de gülümserim,
yavaş yavaş kuruyor olmalı gözyaşları.

Levent Sevi 11 Eylül 2006 Beyoğlu

Bu içerik ilginizi çektiyse bunlara da göz atabilirsiniz:

• Tamamlayamadığım Åžarkım: Paris (0)
• Sokaktaki adam (1)
• Parodos (Platon’un Devlet’indeki maÄŸara mitosu üzerine) (1)
• Merhaba Ä°ki (0)
• Konu dışı serbest çaÄŸrışım veya kadavralar üzerine (0)