Yalnız Ruh Sahnesi
Gönderen: Pınar Özcanlı • 5.09.2007 • Türü: Edebiyat, Åžiir
ve bencil bir oyuncu ben…
aynı perdeye denk gelmiş
yalnız ruhlarız biz,
korkak ve silinmiÅŸ isimlerimiz…
aynı karede kaybolmuÅŸ yüzlerimiz…
tüm adımlar tanıdık uzaktan
uzaklar başlangıca öyle yakındır ki oysa
büyümüş,
korkularda bedenlerimiz…
ne bir gemi
ne de bir balık olma umudunda ruhlarımız
uçları dokunur şarkıların boşluğa
ÅŸimdi ölmelerin zamanındayız…
Sahibi belirsiz bir türküdür kimi zaman yaşam
Henüz sallamadığı bir beşiğiz,
Annenin ellerine bırakılan,
beyaz ve kimsesiz…
bir boş zamana düşer saatler,
boşluktan öteye..
kaybolur…
kaybolur her şey mavinin içinde.
Öylece sinmiş adımız renklerimize.
Öylece durur renkler içimizde.
UnutmuÅŸuz
kimsesiz rollerimizi oyunumuzda,
Yaşamımız ki;
Eksik bir kanadını ararız
Kaybolmuş uçurtmanın
Mavideki beyazın içinde.