kirli parmakları
ve zamanından önce ağarmış saçları ile
o bir saklı kentti adeta

alelade pabuçları
ve çizik dolu yüzü ile
gülerdi zavallılığıma

hep acelem vardı,
oysa bir yanılsamaydı yaşadığım dünya.
hergün onun yanından geçerken,
iki saniyelik bir gerçeklik yaşıyordum aslında,
genzimi yakan çöp kokusunda,
ve zar zor sectiğim susup kurumuş dudaklarında.
(devamını görüntüleyin)

Beğenmezler bizi aşk şiirlerinde!
Aşkı bilmeyenlerde, bilenler de
suskun bilinmezlik derinliğinde
gizini halı altına süpürüp de
gözlerini saklamak bakışlardan niye?
Dinlediğin her saniyede
özenirken Tahir ile Zühre’ye;
Mesela damarlarında
serum dönmese de,
Mesela elma da sevmese,
sen onu seviyorsun diye
“Ölmek ayıp olur mu?”
Aşkı kim anlatacak suskun dizelerde
Ahmed’in Arif’i eksik olsa yahut
Özdemir’in Asaf’ı, asabiyetimde?

Beğenmezler bizi aşk şiirlerinde!
Sessiz sevda çekenlerde
Aşılanmamış masumiyet yürek(siz)lere
Ham sözleri bile düşlemekte
Garip aşık, aşka kinlenmekte
haklı değil de ne?
Adaleti sabırla bekleyip de
Uzunca uzanıp boşluğa
Hayyam’ın şarabına hayır demek
Güzelliği anıp düşünmek, düşünmek…
(devamını görüntüleyin)

İstanbul, gençliğinin tam merkezinde, kendi güzelliğinin ayırdında, çokça işveli, biraz fettan, göz alıcı kerte kırıtan, kışkırtıcı derecede hayat dolu, epeyce dekolteli bir kadınsa eğer; Paris orta yaşın kadınlara özgü tüm güzelliğine sahip, görmüş geçirmiş, güzelliği kadar sohbeti de derinlikli, hafif makyajlı, biraz durağan ama her dönemin güzelliğini sindirerek yaşatan ve yaşayan bir şehir.

Yıllardır filmlerde görüp sevgi beslediğim, adından hep iyi bahsedildiğini duyduğum, aşık olanların tutkularını gözlerinden okuduğum, aklıma kazınmış görüntülerine illa ki romantik müziklerin eşlik ettiği, yağmurun yüzündeki makyajı akıtmak yerine sevimlilik kattığı, sokaklarında kaybolunca seni kendisine çeken, oturup sokak lambasının altında -kaldırım üzerinde- dünyanın en romantik satırlarını yazabileceğin gibi bir hayale sürükleyen Paris…
(devamını görüntüleyin)

Diğer türlerden ayırır şiiri türkü olma imtiyazı. Lakin daha ziyade elem, keder bırakanları ruhun gıdası namındaki müzik alemine vakıf olur. İki gün önce haberlerde geçiyordu Filistinli kardeşlerim leylimley’i uyarlamışlar, bir özlemdir Filistin’de sadece söylemek için söylemek bir ezgiyi, dingin bir gecede, keyifle. Özlemim. Aya İrini’de meşk ediyordu Mercan Dede’nin gönül dostu semazen bayan, o vakit de gelmişti aklıma; hür olduğu vakit Filistin toprakları acaba orda da içi içe…. Sevgili dostumun sözü düştü gönlüme: öyle bir biz demeli ne siz kalmalı ne biz.

Ya ülkem, diye soruyorum, iki türkü dolanıyor dilime, sadece paylaşıyorum:
(devamını görüntüleyin)