Bugün UÄŸur Mumcu’nun ölümünün 14. yılı,benimse doÄŸumumun. Åžu an Onu hatırlatan bu satırları yazabiliyorsam eÄŸer, aslında 14 yıl önce bugün, sadece ben deÄŸil benimle birlikte O da dünyaya gelmiÅŸ demektir. O yüzden ben bu günü Onun ölüm yıldönümü olarak deÄŸil,yeniden doÄŸumunun 14. yılı olarak hatırlamak istiyorum.Nice mutlu senelere UÄŸur Mumcu.Ä°yi ki doÄŸdun…

14 yıl önce karlı bir pazar sabahı Ankara’da dünyaya gelmiÅŸim.Annem anlatırdı,zor bir doÄŸum olmuÅŸ benimkisi.Bir taraftan termometre eksi deÄŸerleri gösterirken,öte taraftan babamın iÅŸten çıkarılması,tüm ailenin bebek sevincini kursağında bırakmış.Kış geldi mi Ankara’yı boydan boya kaplayan gri atmosfer,o gün aileme uÄŸramadan edememiÅŸ anlaşılan.Annem havaların soÄŸukluÄŸundan yakınır,hasta olmamdan korkarmış hep.Babamın sıkıntısıysa malum;geçim derdi:’Rızkı veren Allah’tır;lakin iÅŸ güç olmadan nasıl geçiniriz?’der,az önce söndürdüğü sigarasının yerine yenisini yakarmış.Neyse ki zor günler geride kaldı.Artık babamın bir iÅŸi var ve annemin korktuÄŸu kadar çabuk hasta olmuyorum,üstelik 14 yıl önceki ilk doÄŸum günüme inat,daha güzel doÄŸum günü partileri düzenleyip arkadaÅŸlarımla iyi vakit geçirebiliyorum.Nitekim doÄŸum günlerim içinde en ilginç olanı ve bir bakıma hayat çizgime yön vereni;geçen senekiydi.Bu sefer de doÄŸum günümü bizim evde arkadaÅŸlarımla kutluyorduk.Hep birlikte yeyip içip eÄŸlenirken,bir ara annemi ortalarda göremedim ve mutfaÄŸa gittiÄŸimde onu televizyona bakıp aÄŸlarken buldum.Åžaşırmıştım.Niye aÄŸladığını sorduÄŸumda:’Åžu Allah’ın iÅŸine akıl sır ermez,Onun göçüp gittiÄŸi gün sen geldin dünyaya.’deyivermiÅŸti.Ben tabi anlamadım:’O, dediÄŸin kim anne,televizyondaki ünlü birisi mi?’,gözlerindeki nemi peçeteyle silip:’Hayır yavrum,O,gazeteci-yazar UÄŸur Mumcu’ydu.13 yıl önce bugün,yani senin doÄŸduÄŸun gün,bir suikast sonucu yaÅŸamını yitirdi.’diye açıklamıştı.Ben oracıkta anneme UÄŸur Mumcu’yla ilgili bir sürü soru sordum.Kimdi bu adam? Niye öldürülmüştü? Annemin sevgisini kazanıp,onu aÄŸlatacak kadar ne yapmıştı?Annem-saÄŸolsun-dili döndüğünce anlatmaya çalıştı bildiklerini.O günden sonra da UÄŸur Mumcu’yu araÅŸtırmaya devam ettim.Bu araÅŸtırma merakımın nerden geldiÄŸini çokça zaman kendime sordum.Belki Onun öldüğü gün doÄŸmuÅŸ olmam,Onun çizgisini devam ettirme ÅŸerefinin bana verilmiÅŸ olduÄŸunu düşünmeme sebep olmuÅŸtu.Biraz çocuksu bir düşünce ama zaten ben de henüz bir çocuk deÄŸil miyim?Öte yandan bu insanı araÅŸtırdıkça,fikir dünyasını öğrendikçe,kendi geleceÄŸimi Onun fikri temelleri üzerine kurmam gerektiÄŸini hissetmeye baÅŸladım.Onun insanlara verdiÄŸi deÄŸer,herkesin eÅŸit olduÄŸunu vurgulayan düşünceleri,ırkçı olmayan aynı zamanda vatansever çizgisi,doÄŸruları araÅŸtırıp kamuoyuna sunma hevesliliÄŸi,doÄŸru bildiÄŸinden ÅŸaÅŸmama azmi ve kararlılığı,Ona gerçekten inanmamı saÄŸladı ve nitekim artık benim de bir yerden söze baÅŸlama zamanımın geldiÄŸini hatırlattı bana.

      Bugün UÄŸur Mumcu’nun ölümünün 14. yılı,benimse doÄŸumumun. Åžu an Onu hatırlatan bu satırları yazabiliyorsam eÄŸer, aslında 14 yıl önce bugün, sadece ben deÄŸil benimle birlikte O da dünyaya gelmiÅŸ demektir. O yüzden ben bu günü Onun ölüm yıldönümü olarak deÄŸil,yeniden doÄŸumunun 14. yılı olarak hatırlamak istiyorum.Nice mutlu senelere UÄŸur Mumcu.Ä°yi ki doÄŸdun…